Redelijke aanpassingen bij handicap: leerkracht en arbeidsrechtbank buizen werkgever

In een vonnis van 10 januari 2020 veroordeelde de arbeidsrechtbank van Charleroi de stad Charleroi voor het onvoldoende aanbieden van redelijke aanpassingen aan een leraar met een handicap binnen een gemeentelijke school. Deze blogpost analyseert het vonnis en de implicaties die het heeft voor de interpretatie van redelijke aanpassingen.

Continue reading “Redelijke aanpassingen bij handicap: leerkracht en arbeidsrechtbank buizen werkgever”

Intertemporeel recht (deel 3): de toetsing van intertemporeel recht aan hogere rechtsnormen door het Grondwettelijk Hof

Uit de blogpost van dr. Thijs Vancoppernolle en deze van Jeroen Van Nieuwenhove blijkt dat wetten en besluiten hun eigen intertemporele werking kunnen bepalen, dat anders de algemene intertemporele regels worden toegepast, en dat de wetgevende praktijk op dat vlak weinig consistent is. De wetgever heeft nochtans geen vrij spel: de keuzes die hij maakt, moeten de grondrechtentoets kunnen doorstaan. Hieronder overloopt Willem Verrijdt de rechtspraak van het Grondwettelijk Hof ter zake in vogelvlucht. Continue reading “Intertemporeel recht (deel 3): de toetsing van intertemporeel recht aan hogere rechtsnormen door het Grondwettelijk Hof”

Intertemporeel recht (deel 2): Rechtsregels als tijdmachines. Over intertemporeel recht in rechtsregels

Een belangrijk en toch onderschat onderdeel van rechtsregels is de uitwerking ervan in de tijd. De vraag of een bepaald rechtsfeit onder de oude of de nieuwe wet valt, duikt regelmatig op en kan niet altijd duidelijk worden afgeleid uit de tekst van de rechtsregel zelf. In een eerste van drie blogposts over intertemporeel recht pleitte dr. Thijs Vancoppernolle voor een technische en inhoudelijke herijking van het algemene intertemporele recht. In deze tweede blogpost wordt ingegaan op de vraag hoe rechtsregels zelf op een duidelijke wijze de uitwerking ervan in de tijd kunnen regelen… maar dat lang niet altijd doen. Continue reading “Intertemporeel recht (deel 2): Rechtsregels als tijdmachines. Over intertemporeel recht in rechtsregels”

Wie Aalst lacht, laatst lacht?

Zoals vorig jaar, gaf ook deze editie van Aalst Carnaval aanleiding tot commotie over de karikaturale afbeelding van joden door enkele wagens in de Carnavalsstoet. Eerder besliste Unesco om Aalst Carnaval te schrappen van de representatieve lijst van immaterieel cultureel erfgoed van de mensheid. Ook Unia moest zich uitspreken over de kwestie. In de onderstaande post belicht dra. Marike Lefevre de gebeurtenissen die voorafgingen aan de editie van dit jaar.

Continue reading “Wie Aalst lacht, laatst lacht?”

Intertemporeel recht (deel 1): de werking van de wet in de tijd revisited

De juridische praktijk wordt vandaag meer dan ooit geconfronteerd met nieuwe wetgeving. Dat leidt niet alleen tot inhoudelijke vragen, maar ook tot vragen rond de werking van nieuwe wetten in de tijd. In deze blogpost stelt dr. Thijs Vancoppernolle de huidige manier van denken over dat leerstuk in zijn geheel in vraag en stelt hij een nieuw systeem voor. Continue reading “Intertemporeel recht (deel 1): de werking van de wet in de tijd revisited”

Nemo tenetur ontsleuteld (deel 2)

In een arrest van 4 februari 2020 heeft het Hof van Cassatie beslist dat de onderzoeksrechter een verdachte kan verplichten tot het verstrekken van de toegangscode tot een informaticasysteem (bv. gsm-toestel). Het opleggen van sancties bij weigering schendt het beginsel van nemo tenetur volgens het Hof niet. Deze blogpost in twee delen analyseert het cassatiearrest in het licht van de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM). Nadat het eerste deel focuste op de inhoud van het cassatiearrest en de eerste stappen in de EHRM-analyse, bevat dit tweede deel de meer prangende vraagstukken van de EHRM-analyse. Continue reading “Nemo tenetur ontsleuteld (deel 2)”

Nemo tenetur ontsleuteld (deel 1)

In een arrest van 4 februari 2020 besliste het Hof van Cassatie dat de onderzoeksrechter een verdachte kan verplichten de toegangscode tot een informaticasysteem (bv. gsm-toestel) te verstrekken. Het opleggen van sancties bij weigering schendt het nemo tenetur beginsel volgens het Hof niet. Deze tweedelige blogpost analyseert het cassatiearrest in het licht van de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM). Het eerste deel focust op de inhoud van het cassatiearrest en de eerste stappen in de EHRM-analyse. Het tweede deel bevat de meer prangende vraagstukken van de EHRM-analyse. Continue reading “Nemo tenetur ontsleuteld (deel 1)”

Lost in Migration: on the Detention of Unaccompanied Alien Minors

Recently, the Belgian press honed in on the fact that the number of unaccompanied alien minors (hereafter: UAM) disappearing in Belgium is still rising. The problem is however not limited to Belgium and the issue reopens the debate on whether UAM should be held in detention or not. This blogpost focuses on recent EU developments in that respect. Continue reading “Lost in Migration: on the Detention of Unaccompanied Alien Minors”

Antwerpse hof van beroep bevestigt hoofddoekenverbod: eerste schot in rechterlijke schoolstrijd?

Op 23 december 2019 werd het verbod op levensbeschouwelijke kentekens in het Vlaamse Gemeenschapsonderwijs voor de zoveelste maal rechterlijk getoetst. Ditmaal was het de beurt aan twee scholen uit Maasmechelen, waarvan elf leerlingen zich tot de burgerlijke rechter richtten. Het hof van beroep in Antwerpen oordeelde dat het verbod in die scholen geen disproportionele inperking van de godsdienstvrijheid uitmaakte. Daarmee ging het lijnrecht in tegen de interpretatie die de Raad van State aan die vrijheid gaf in 2014. Een grondige motivering bleef uit.

Continue reading “Antwerpse hof van beroep bevestigt hoofddoekenverbod: eerste schot in rechterlijke schoolstrijd?”